0

Hoe een eetbui me bijna vermoordde

hoeeneetbuimebijnavermoordde

Het was een mooie, zonnige ochtend. De vakantiekilo’s wou ik eraf werken met weer eens een nieuw dieet. Ik was alleen thuis en had honger. Het fruit was op en de koekenkast glimlachte me vanuit mijn ooghoeken toe. Eén koekje kon toch geen kwaad? Terwijl de helft van het chocolade geval al in mijn mond stak, kwam een vreselijk vertrouwd gevoel in me naar boven. Shit, ik zou een eetbui krijgen. Mijn dokter had me gelukkig iets voorgeschreven in geval van nood. Ik moest en zou van die eetstoornis af geraken.

Ik rende naar de ijskast en zag helemaal onderaan, verstopt achter een paar pakjes kaas die ons mama over haar spaghetti strooit, mijn ‘wondermiddel’ liggen. Toen ik zo’n jaar geleden bij mijn dokter langsging voor mijn eetbuien, schreef hij mij twee dingen voor: therapie en een insulinespuit. Deze spuit (die enkel dient voor het helpen van enorm zwaarlijvigen of patiënten met een of andere suikerziekte) mocht ik alleen maar gebruiken als ik het gevoel had dat ik een enorme eetbui ging krijgen. Zonder twijfelen prikte ik een dubbele dosis insuline in mijn buik. Ik moest en zou mij aan mijn dieet houden. Deze keer zou het lukken.

Het misselijke gevoel dat ik vrijwel onmiddellijk kreeg, vond ik niet verontrustend. Hetgeen er daarna gebeurde wel. Een steeds groter wordende krop in mijn keel benam me mijn adem. Het zweet liep van mijn lijf op plaatsen waar ik nog nooit eerder een druppel zweet voelde. Paniek. Alles draaide. Eerst heel stilletjes, maar daarna kon ik niet meer staan zonder mezelf vast te houden. Met de muur als steun sukkelde ik naar buiten. Ik kon niets meer zien. Een fel licht verblindde me. Ik greep naar mijn gsm en probeerde mijn vader te bereiken. Hij was de enige die me op dit moment snel te hulp zou kunnen schieten. Tussen mijn draaiende blindheid door zocht ik zijn naam en belde hem op. Zijn voicemail. Terwijl ik de hoop opgaf en ‘papa’ snikte, wankelde ik terug naar binnen. Ik ga dood.

In een laatste poging om te overleven, dwongen mijn oerinstincten me een fles water aan mijn mond te zetten en te drinken zo hard ik kon. Ik kon geen afscheid nemen van mijn vriend die op dat moment tennisles aan het geven was. Ik kon hem niet voor de zoveelste keer vertellen dat hij de liefde van mijn leven is. Het typen kon ik evenmin, mijn handen stopten niet met schokken en ik kon geen steek meer zien. Mijn hondje kwam naast me in de zetel liggen. Ik zou tenminste niet alleen sterven.

Het leek een eeuwigheid te duren, maar mijn zicht kwam terug. Ik besloot om meer te drinken. Ik vloog naar de koekenkast omdat eten dit keer misschien wel de oplossing zou zijn. Na het langste uur van mijn leven zag ik de auto van mijn ouders onze oprit oprijden. Ik was gered.

Bron foto: Pinterest

De mooie rooie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *